Nýsköpunarvefur

Framkvæmd

Af hverju nýsköpun?

Opinberar stofnanir eru, rétt eins og önnur fyrirtæki, börn síns tíma. Stofnanirnar þróast með kröfum samfélagsins á hverjum tíma ellegar staðna þær og úreldast. Í því umhverfi sem við lifum á okkar dögum eru tækniframfarir mjög örar og samfélagið sjálft breytist hratt. Hið opinbera stendur sífellt frammi fyrir nýjum áskorunum. Meðal áskorana má nefna að stórir árgangar (eftirstríðsárabörnin) eru að komast á eftirlaunaaldur, þjóðin er ekki lengur einsleit og því verður að taka tillit til ólíkra hópa við þjónustuhönnun og síðast en ekki síst blasir mikill niðurskurður við hjá hinu opinbera.

Allar stofnanir hjá ríki og borg finna fyrir miklum áhrifum niðurskurðarins. Á sama tíma er gerð meiri krafa um þjónustu og aðstoð frá hinu opinbera.  Aldrei hefur verið meiri nauðsyn fyrir opinbera aðila á að stunda kerfisbundna nýsköpun. Krafa dagsins er „meiri þjónusta fyrir minna fé“. Stundum er hægt að nota nýsköpun til að finna lausir sem spara peninga en halda uppi sambærilegu eða auknu þjónustustigi. Oft er það ekki hægt og niðurstaðan verður sú að minna fjármagn leiðir til minni þjónustu. Þá er nýsköpun nauðsynleg til að finna leiðir til að halda úti nauðsynlegustu þáttum þjónustunnar og skapa sátt um breytingarnar.

Í bók sinni Leading public Sector Innovation nefnir Christian Bason að dæmi séu um að hægt sé að ná 20-60% sparnaði með nýsköpun á sama tíma og ánægja viðskiptavinanna/ borgaranna er aukin. Til þess að ná fram svo frábærum niðurstöðum verða stjórnendur innan stjórnsýslunnar að búa til umhverfi þar sem nýsköpun þrífst (e. public sector innovation ecosystem). Í slíku umhverfi er nýsköpun meðvituð og kerfisbundin leið til endurnýjunar innan opinbera geirans. Í nýsköpunarumhverfinu á að sjá til þess að nýsköpun verði á öllum sviðum stjórnsýslunnar, þar verði unnið að því að finna nýjar lausnir með borgurunum en ekki bara fyrir þá.


Mynd af græðlingi

 

 

 

 

Heimildir:

Christian Bason. Leading Public Sector Innovation- co-creating for a better society (London: The Policy Press, 2010): 5.